Barcelona 2007, 7° editie
Enkele impressies van een “vaste” begeleider…
Toen we het in het millenniumjaar voor de eerste keer waagden het platgetreden Parijs als bestemming van de schoolreis zesdes om te ruilen voor het zonnig lokkende Barcelona, vermoedden we allerminst dat dit zo’n succesformule zou blijken. De mix van een intensief stadsbezoek en de vakantiesfeer ’s avonds (en ’s nachts ...) in Santa Suzanna zitten hier ongetwijfeld voor veel tussen, maar het is in de eerste plaats de onweerstaanbare fascinatie die de Catalaanse hoofdstad teweeg brengt bij jonge mensen die daarvoor garant staat.
Jaar na jaar sleutelen we aan de formule en het programma en ik mag gerust stellen dat we dit jaar een heel mooi uitgebalanceerd programma konden voorstellen én realiseren.
De didactische omkadering: Naast de voorstelling van het programma door ‘de man achter de reis’, Mijnheer Van Damme, mét PowerPoint én VRT documentaires van Nic Balthazar en Gene Bervoets, werden ‘voetoverschrijdende’ lessen gegeven over Dalì, Gaudì, Picasso, over de Spaanse burgeroorlog, over gaudiaanse paraboolbogen, over het Catalaans, over de geschiedenis en het urbanisme van Barcelona. Wie er oren naar had, wist wat hij/zij zoal mocht verwachten van/in Barcelona. Je kunt trouwens geen tijdschrift openslaan of je ogen vallen op een of ander trendy aspect van die bruisende stad: haar tapabars en designshops, het eindeloze nachtleven, de architecturale stunts, het intensief cultuurleven, maar allicht nog meest van al haar hypermoderne cult-gastronomie.
De busreis: Ieder jaar opnieuw kijk ik er tegen op, ieder jaar opnieuw ‘overleven’ we het en wordt er flink wat afgelachen, en achteraf levert het heel wat anekdotes op om thuis te vertellen hoe die oncomfortabele nachtrit op heen- én op terugreis met krampen, zweetgeurtjes, nachtstops met mini-voetbal, i-pods, saaie Spaanse intello films, veel chips en cola werd verteerd. En dan waren er die gelukzakken van 6IB2 die met het vliegtuig mochten komen zodat zij in Brussel met hun genomineerd team de finale konden bijwonen van de wedstrijd ‘Beloftevolle Ondernemers’.
De eerste dag (wo 25 april) Vorig jaar vonden we het een prachtige complementariteit om vòòr ons bezoek aan het Dalimuseum in Figueras (amper 30 km over de grens) het ontbijt te nemen in het romantische kustplaatsje Cadaquès, waar Dali ook een deel van zijn leven doorbracht. Toen dat praktisch niet haalbaar bleek, vonden we een even artistiek alternatief: het Franse havenstadje Collioure, net voor de grens. De zon liet wat op zich wachten, maar toch waagden enkele jonge veulens zich dartel tot in het zeewater. Wij, bezadigde leraars, genoten van het schouwspel van op ons terrasje ...
Dalì’s genie beroert of verbouwereert je, en toch was ik eens te meer nòg verbaasder door het tempo waarmee sommige van onze uiteraard knapste leerlingen het allemaal in zich opnamen ... Girona’s middeleeuwse charme was weer een voltreffer: in kleine groepjes zalig kuieren en klimmen door de nauwe steegjes, de ontelbare trappen, de wallen mét panorama, de verpletterende kathedraal.
Het hotel: Aqua Marina is een meevaller: ongehoord luxueuze kamers voor een schoolgroep, een ruim buffet - waar je heel vlug je gading in vindt zodat er véél tijd overblijft om a. een frisse duik in het zwembad te nemen (of toch alleen maar voor ijsberen weggelegd?) of b. romantisch naar het strand te trekken of c. in aangepaste outfit allen samen naar de disco te trekken ... of néé! Eerst in spanning wachten op de beruchte “swimmingpool-briefing” van Van Damme om te weten hoe de groep en hun esbattementen door het begeleidersteam geëvalueerd werd in de voorbije vierentwintig uur- en al dan niet zou beloond worden ...
Barcelona: De Ramblas natuurlijk, een must, ook zonder zon, en blijven hangen voor al die pseudo-standbeelden, en tussendoor ook nog wat luisteren naar de verhaaltjes van de leraar-gids, en overheerlijk fruit kopen in de Boqueria-markt. Een complete tapas-maaltijd op de Passeig de Gracia, de barcelonese Champs-Elysées : nieuw in het programma en echt Spaans culinair plezier. De wonderbaarlijke gebouwen van Gaudì, zonder wiens genie er maar half zoveel toeristen zouden rondlopen in Barcelona: Palau Guëll, helaas nog steeds in de steigers, de Pedrera met haar fantastische schouwen, het park met de trencadis-hagedis, en vooral: die grandioze Sagrada Famiglia, die laat niemand onverschillig, daar vergapen zich al onze leerlingen toch wel aan.
“Wat hebben die leraars/leraressen toch met kerken, dat ze ons ook nog de gotische kathedraal, en de Santa Maria del Mar uitvoerig wilden tonen, en die kloosters, palazzi en beelden waarvan we de onmogelijke namen alweer vergeten zijn.” Of sprong er misschien toch een vonkje over van ons enthousiasme?
Het stadsspel: ook een try-out op het programma: in groepjes van tien eerst je weg zoeken in de metro en dan een viertal bestemmingen zoeken aan de hand van een foto, daar telkens de groep fotograferen ‘als bewijs’ - én niet zeuren bij deze test! - én de eindbestemming, plaça de Catalunya, bereiken binnen de aangegeven tijd, dat laatste was minder evident. Maar veel enthousiaste verhalen gehoord over die exploratie op eigen houtje.
Freixenet: Cava, de Spaanse champagne, hoort heel natuurlijk bij het feestelijke Barcelona.
Een bezoek aan de Cava-gigant, Freixenet, in San Sadurni d’Anoia mag dan ook niet ontbreken op het programma. Er was voor elk wat wils: je kreeg er een duidelijk én indrukwekkend inzicht in het productieproces, je kon er een puik staaltje marketing meemaken, en voor de allerkleinsten was er het ondergronds ritje met het treintje langs de torenhoge stapels cavaflessen ...
En Santa Suzanna by night? Ssssst! Dat vertellen ze jullie wel een andere keer.
Wij, de begeleiders, zijn in alle geval blij dat we onze 94 pappenheimers deze intensieve en veelzijdige groepsreis konden meegeven. We hebben ze weer een stuk beter leren kennen (heel dikwijls positief en soms ook ietsje minder) en we zijn ervan overtuigd dat ook zij niet alleen Barcelona maar ook veel van hun medeleerlingen hebben ontdekt.
Luc Wieme
Fotoalbum
